ΧΑΙΡΕΤΕ ΑΓΑΠΗΤΟΙ ΕΝ ΧΩ ΙΗΣΟΥ ΑΔΕΛΦΟΙ. ΑΥΤΗ ΤΗΝ ΣΤΙΓΜΗ ΑΚΟΥΤΕ ΤΟ ΗΧΗΤΙΚΟ ΜΕ ΤΗΝ ΕΙΣΗΓΗΣΗ ΠΟΥ ΕΞΕΦΩΝΗΣΕ ΣΤΗΝ ΙΕΡΑΤΙΚΗ ΣΥΝΑΞΗ ΤΗΣ ΙΕΡΑΣ ΜΗΤΡΟΠΟΛΕΩΣ ΣΤΑΓΩΝ ΚΑΙ ΜΕΤΕΩΡΩΝ Ο ΠΑΤΗΡ ΠΟΛΥΚΑΡΠΟΣ.ΤΩΡΑ ΑΚΟΥΕΤΕ Ο ΣΕΒΑΣΜΙΩΤΑΤΟΣ ΛΕΓΟΝΤΑΣ ΔΙΑΦΟΡΕΣ ΠΑΡΑΙΝΕΣΙΣ.
ΣΤΙΣ 7 ΤΟ ΒΡΑΔΥ ΘΑ ΑΚΟΥΣΕΤΕ ΤΟ ΑΠΟΔΕΙΠΝΟ ΚΑΙ ΤΟΥΣ ΧΑΙΡΕΤΙΣΜΟΥΣ.
ΣΤΣ 11 ΣΗΜΕΡΑ ΤΟ ΒΡΑΔΥ  ΘΑ ΑΚΟΥΣΕΤΕ ΤΗΝ ΙΕΡΑ ΑΓΡΥΠΝΙΑ
ΚΑΙ ΠΑΛΙ ΧΑΙΡΕΤΕ




ΣΥΝΤΟΜΗ   ΔΙΑΔΡΟΜΗ ΣΤΑ ΝΟΗΜΑΤΑ ΚΑΙ ΜΗΝΥΜΑΤΑ ΤΟΥ ΤΡΙΩΔΙΟΥ ΤΗΣ Μ. ΣΑΡΑΚΟΣΤΗΣ ΚΑΙ ΤΟΥ ΠΑΣΧΑ                                                                                                Τὸ στάδιον τῶν ἀρετῶν ἠνέωκται (ἄνοιξε) οἱ βουλόμενοι ἀθλῆσαι (ὅσοι θέλουν ν' ἀγωνιστοῦν) εἰσέλθετε...», ὥστε, ὅσοι εἶναι καλοπροαίρετοι, ν' ἀρχίσουν μὲ ὄρεξη καὶ χαρὰ τὸν ἀγώνα τῆς Τεσσαρακοστῆς. Ἡ περίοδος τοῦ Τριωδίου, Σεβασμιωτατε Πατέρα καὶ Δέσποτα καὶ Σεβαστοὶ Πατέρες καὶ ἐν Χῶ Ἰησοῦ Ἀδερφοὶ ἔχει σκοπὸ νὰ μᾶς προετοιμάσει μὲ νηστεία, προσευχὴ καὶ μετάνοια, γιὰ νὰ ὑποδεχθοῦμε τὰ Ἅγια Πάθη τοῦ Κυρίου μας καὶ τὴν ἔνδοξη Ἀνάστασή Του. Τὸ Πάσχα ἀποτελεῖ τὸ διαρκὲς πέρασμά μας, τὴν εἴσοδό μας στὴν «καινὴ ζωὴ τῆς Βασιλείας». Γιὰ νὰ βιωθεῖ μὲ περισσότερη ἐσωτερικότητα ἡ «ἑορτὴ τῶν ἑορτῶν», εἶναι ἀπαραίτητη ἡ κατάλληλη ἐσωτερικὴ προετοιμασία. Αὐτὴ τὴν διασφαλίζει ἡ εὐλογημένη περίοδος τοῦ Τριωδίου.                                                                                          Τριώδιο λέγεται τὸ λειτουργικὸ βιβλίο ποῦ περιέχει ὑμνολογικὸ ὑλικὸ κυρίως τοῦ Ἑσπερινοῦ καὶ τοῦ Ὄρθρου καὶ χρησιμοποιεῖται μαζὶ μὲ τὸ Μηναῖο καὶ τὴν Παρακλητικὴ στὶς Ἱερὲς Ἀκολουθίες τῆς περιόδου ἀπὸ τὴν Κυριακή του  Τελώνου καὶ Φαρισαίου μέχρι τὸ Μεγάλο Σάββατο.Ὀνομάζεται Τριώδιο, γιατί στὶς ἱερὲς ἀκολουθίες τοῦ ὄρθρου, ὄχι τῶν Κυριακῶν ἀλλὰ τῶν ἄλλων ἡμερῶν τῆς ἑβδομάδας, οἱ Κανόνες ἀντὶ νὰ ἔχουν ἐννέα ὠδές, ὅπως εἶναι ἡ γνωστὴ καὶ συνήθης μορφή τους, ἔχουν τρεῖς ὠδὲς (=Τριώδιον) , οἱ ὁποῖες εἶναι σταθερὰ στὴν Η΄ καὶ τὴν Θ΄ ὠδὴ καὶ διαδοχικὰ μία ἀπὸ τὶς πέντε πρῶτες .Ἡ κατανυκτικὴ περίοδος τοῦ Τριωδίου, ποῦ μέσα στοὺς κόλπους τῆς περιλαμβάνει τὴν Μεγάλη Σαρακοστή, ἀποτελεῖ γιὰ ὅλους τους πιστοὺς μοναδικὴ εὐκαιρία καὶ δυνατότητα γιὰ πορεία μετανοίας. Τὴν πνευματική μας πορεία  τὴν χαρακτηρίζει ἡ μετάνοια ποῦ πρέπει νὰ εἶναι συνεχής. Βέβαια, στὴν περίοδο τῆς Μεγάλης Σαρακοστῆς χρειάζεται νὰ εἶναι πιὸ ἔντονη γιατί  αὐτὴ μας ὁδηγεῖ στὸν ἑορτασμὸ τοῦ Σταυρὸ-Ἀναστασίμου Πάσχα. Νὰ καθαρίσουμε δηλαδὴ τὴν ὕπαρξή μας ἀπὸ κάθε «μολυσμὸν σαρκὸς καὶ πνεύματος» καὶ νὰ δεχθοῦμε τὸν Χριστὸ στὴν ζωή μας.                                                                                                                               Ἡ περίοδος τοῦ Τριωδίου καλύπτει:
α. Τὶς τρεῖς ἑβδομάδες πρὶν ἀπὸ τὴ Μεγάλη Τεσσαρακοστὴ (22 ἡμέρες).
β. Τὴ Μεγάλη Τεσσαρακοστὴ (40 ἡμέρες, ἀπὸ τὴν Καθαρὰ Δευτέρα μέχρι τὴν Παρασκευὴ πρὶν ἀπὸ τὸ Σάββατο τοῦ Λαζάρου).
γ. Τὶς δύο ἡμέρες Σάββατο τοῦ Λαζάρου καὶ Κυριακὴ τῶν Βαΐων (συνδετικὲς ἡμέρες τῆς Μεγάλης Τεσσαρακοστῆς μὲ τὴ Μ. Ἑβδομάδα).
δ. Τὴ Μεγάλη Ἑβδομάδα (6 ἡμέρες).
ΑΚΟΛΟΥΘΙΕΣ ΤΟΥ ΤΡΙΩΔΙΟΥ
Οἱ τρεῖς πρῶτες ἑβδομάδες λέγονται στὴν ἐκκλησιαστικὴ γλώσσα «προφωνήσιμοι» διότι προαναφωνοῦν τοὺς ἀγῶνες ποῦ ἔχουμε νὰ κάνουμε ἐναντίον τῶν παθῶν καὶ τῶν δαιμόνων κατὰ τὴν διάρκεια τῆς Ἁγίας Τεσσαρακοστῆς.                                                                                                 Α΄ ΜΕΡΟΣ: ΟΙ ΤΡΕΙΣ ΠΡΟΠΑΡΑΣΚΕΥΑΣΤΙΚΕΣ ΕΒΔΟΜΑΔΕΣ
(ΤΕΣΣΕΡΙΣ ΚΥΡΙΑΚΕΣ)                                                                                      Ἡ Κυριακή  του Τελώνου καὶ τοῦ Φαρισαίου
Τήν Κυριακὴ αὐτὴ διαβάζεται ἡ ὁμώνυμη παραβολή, στὴν ὁποία διακρίνουμε τὰ ἀποτελέσματα τῆς ὑπερηφάνου προσευχῆς τοῦ «δικαίου» Φαρισαίου ποῦ τελικὰ δὲν εἰσακούστηκε καὶ τῆς ταπεινῆς προσευχῆς τοῦ ἁμαρτωλοῦ Τελώνου, τοῦ ὁποίου (ἡ προσευχὴ) ἀνέβει στὸν οὐρανὸ ὡς θυμίαμα καὶ εἰσακούστηκε.Μὲ αὐτὸν τὸν τρόπο ἡ Ἐκκλησία μᾶς βοηθᾶ νὰ συνειδητοποιήσουμε τὴν ἀνάγκη προσεγγίσεως τῆς ὑψοποιοῦ ταπεινώσεως, τὴν ὁποία κάθε χριστιανὸς πρέπει νὰ ἐπιδιώκει μέσα στὴν περίοδο τῆς ἁγίας Τεσσαρακοστῆς καὶ κατ' ἐπέκταση στὴ ζωή του.Ὁ ταπεινὸς ἄνθρωπος δὲν κινδυνεύει νὰ πέσει. «Ὁ ὑποκάτω πάντων ὧν, ποῦ πεσεῖται;» λέγουν οἱ Πατέρες. Δήλ. αὐτὸς ποῦ τοποθετεῖ καὶ θεωρεῖ τὸν ἑαυτὸν τοῦ κάτω - κάτω, χαμηλότερα ἀπ’ ὅλους, ποῦ θὰ πέσει; Καὶ ὁ Μέγας Ἀντώνιος ἔλεγε: «Εἶδα ὅλες τὶς παγίδες τοῦ ἐχθροῦ νὰ ἔχουν ἁπλωθεῖ πάνω στὴ γῆ καὶ εἶπα λυπημένος: Ποῖος ἄραγε μπορεῖ νὰ τὶς ἀποφύγει; Καὶ ἄκουσα φωνὴ ποῦ ἔλεγε: Ἡ ταπεινοφροσύνη!».Ἡ Ἐκκλησία  θέλοντας νὰ μᾶς διδάξει τὴν ταπείνωση τοῦ Τελώνη καὶ νὰ μᾶς προφυλάξει ἀπὸ τὴν ὑπερηφάνεια τοῦ Φαρισαίου, μᾶς καλεῖ νὰ ψάλλουμε: «Φαρισαίου φύγωμεν ὑψηγορίαν, καὶ τελώνου μάθωμεν τὸ ταπεινόν, ἐν στεναγμοῖς πρὸς τὸν Σωτήρα»                                                                        Ἡ Κυριακή του Ἀσώτου Ἡ παραβολὴ τοῦ «Ἀσώτου Υἱοῦ» ὁμιλεῖ γιὰ ἕνα πλούσιο νέο ὁ ὅποιος ἄσωτα κατασπατάλησε τὴν περιουσία του σὲ χώρα μακρινὴ καὶ στὸ τέλος κατάντησε νὰ βόσκει χοίρους. Τότε μετανόησε καὶ ἐπέστρεψε στὸν πατέρα του, ποῦ τὸν δέχθηκε μὲ ἄπειρη ἀγάπη καὶ στοργή.Ἡ παραβολὴ εἶναι ἀνεξάντλητη σὲ νοήματα, ἀφοῦ, ὅπως λέγεται, ὁλόκληρο τὸ ἔργο τῆς Θείας Οἰκονομίας εὑρίσκεται μέσα σ' αὐτή. Τὸ βαθύτερο νόημα τῆς παραβολῆς εἶναι τετραπλό:
α. Ἡ ἀπελπιστικὴ κατάσταση στὴν ὁποία φθάνει ὁ ἁμαρτωλός.
β. Ἡ ἀνάγκη μετανοίας καὶ τὰ σωτήρια ἀποτελέσματά της.
γ. Τὸ μέγεθος τῆς θείας Εὐσπλαχνίας στὴν ὁποία μποροῦν νὰ στηρίζονται καὶ οἱ πλέον ἁμαρτωλοί, ὥστε νὰ μὴ φθάνουν ποτὲ στὴν ἀπελπισία. Κανένα ἁμάρτημα, ὅσο μεγάλο κι ἂν θεωρεῖται, δὲν μπορεῖ νὰ ὑπερνικήσει τὴ φιλάνθρωπη γνώμη τοῦ Θεοῦ καὶ
δ. Ἡ ἀποφυγὴ τοῦ αἰσθήματος τῆς αὐτάρκειας τοῦ δικαιωμένου, ὅπως θεωροῦσε τὸν ἑαυτὸ τοῦ ὁ πρεσβύτερος υἱός.Ἐὰν λοιπὸν συναισθανθοῦμε τὴν πραγματικὴ πνευματική μας κατάσταση καὶ μὲ εἰλικρίνεια ὁμολογήσουμε τὰ λάθη μας καὶ τὴν κατασπατάληση τῶν ταλάντων ποῦ μᾶς χάρισε ὁ Θεός, θὰ καταλάβουμε ὅτι αὐτὴ τὴν Κυριακὴ ὅλοι μας ἑορτάζουμε καὶ ὅλοι, κατὰ κάποιο τρόπο, εἴμαστε ἄσωτοι υἱοί, ἀπομακρυνθέντες ἀπὸ τὸν «Οἶκον τοῦ Οὐρανίου Πατρός μας» .Ψυχοσάββατο Τὸ Σάββατο πρὶν ἀπὸ τὴν Κυριακή της Ἀπόκρεω, λέγεται - «Σάββατο τῶν Ψυχῶν» ἢ Ψυχοσάββατο. Εἶναι τὸ πρῶτο  ἀπὸ τὰ δύο Ψυχοσάββατα τοῦ ἔτους (τὸ δεύτερο ἐπιτελεῖται τὸ Σάββατο πρὶν ἀπὸ τὴν Κυριακή της Πεντηκοστῆς).Ὁ λόγος ποῦ τὸ καθιέρωσε ἡ Ἐκκλησία μας, παρ' ὅτι κάθε Σάββατο εἶναι ἀφιερωμένο στοὺς κεκοιμημένους, εἶναι ὁ ἑξῆς: Ἐπειδὴ πολλοὶ κατὰ καιροὺς ἀπέθαναν μικροὶ ἢ στὴν ξενιτιὰ ἢ στὴ θάλασσα ἢ στὰ ὅρη καὶ τοὺς κρημνοὺς ἢ καὶ μερικοί, λόγω πτώχειας, δὲν ἀξιώθηκαν τῶν διατεταγμένων μνημοσυνῶν, «οἱ θεῖοι Πατέρες φιλανθρώπως κινούμενοι θέσπισαν τὸ μνημόσυνο αὐτὸ ὑπὲρ πάντων τῶν ἂπ' αἰῶνος εὐσεβῶς τελευτησάντων Χριστιανῶν».Ἐπειδὴ τὴν Κυριακή της Ἀπόκρεω ποιοῦμε ἀνάμνηση τῆς Δευτέρας Παρουσίας τοῦ Χριστοῦ καὶ οἱ κεκοιμημένοι μας ἀκόμη δὲν κρίθηκαν, τοὺς μνημονεύουμε  καί, ἐπικαλούμενοι τὸ ἄπειρο ἔλεός Του, παρακαλοῦμε τὸν Θεὸ μὲ τὸ μνημόσυνο ποῦ κάνουμε, νὰ τοὺς ἀναπαύσει. Συγχρόνως δέ, ἐνθυμούμενοι καὶ ἐμεῖς τὸ θάνατο καὶ «διεγειρόμεθα πρὸς μετάνοιαν...».   Ἡ Κυριακή της Ἀπόκρεω                                                                       Ἡ Κυριακὴ αὐτὴ λέγεται ἔτσι, διότι ἀπὸ τὴν ἑπόμενη ἡμέρα (Δευτέρα) ἀπέχουμε κρέατος. Δήλ. ἡ Κυριακή της Ἀπόκρεω εἶναι ἡ τελευταία ἡμέρα τῆς κρεοφαγίας μέχρι τὸ Πάσχα καὶ δὲν ἐπιτρέπεταιη  κατάλυση κρέατος, ἐκτὸς ἂν πρόκειται γιὰ ἀρρώστους.Οἱ θεῖοι Πατέρες ἔταξαν αὐτὴ τὴν Κυριακὴ νὰ γίνεται ἀνάμνηση τῆς Δευτέρας Παρουσίας τοῦ Χριστοῦ γιὰ νὰ θυμόμαστε, ὄχι μόνο τὴ φιλανθρωπία Του (ἀπὸ τὴν  (Κυριακή του Ἀσώτου), ἀλλὰ καὶ τὴ δικαιοσύνη Του στὴν κρίση ποῦ θὰ γίνει μερικῶς τὴν ἡμέρα τοῦ θανάτου μας καὶ τελικῶς - τελεσιδίκως στὴ Δευτέρα Παρουσία Του. Ἡ Κυριακή της Τυροφάγου                                   Μετὰ τὴ διακοπὴ τῆς κρεοφαγίας, αὐτὴ τὴν ἑβδομάδα (τρίτη τοῦ Τριωδίου), ὅλες τὶς ἡμέρες τῆς, τρῶμε τυροκομικά, αὐγὰ καὶ ψάρια. Γι' αὐτὸ ὀνομάστηκε «Τυροφάγου» ἢ «Τυρινῆς».Ἡ Ἐκκλησία μας, χωρὶς νὰ θεωρεῖ μολυσμένη καμία τροφή, ἐπιτρέπει τὴ βρώση γάλακτος καὶ αὐγῶν καὶ ὄχι τὸ πρόβατο ἢ τὸ κοτόπουλο, ποῦ τὰ παράγουν, διότι διακρίνει τὶς τροφὲς σὲ περισσότερο καὶ ὀλιγοτερο βοηθητικὲς στὴν ἐγκράτεια καὶ κατὰ καιροὺς ἄλλες ἐπιτρέπει καὶ ἄλλες ἀπαγορεύει.Μαζὶ μὲ τὴ νηστεία λοιπόν, ποῦ ἀρχίζει μερικῶς καὶ σταδιακῶς ἀπὸ τὴν ἑβδομάδα αὐτή, ἡ Ἐκκλησία φέρει ἐνώπιόν μας καὶ μᾶς θυμίζει μὲ τὰ τροπάρια αὐτῆς τῆς Κυριακῆς, τὴν ἐξορία τῶν Πρωτοπλάστων ἀπὸ τὸν Παράδεισο, ποῦ ἔγινε λόγω τῆς παρακοῆς τους (δὲν τήρησαν τὴ νηστεία, σχετικὰ μὲ τὸν ἀπαγορευμένο καρπό). Ἀντὶ τοῦ Παραδείσου καὶ τῆς αἰωνιότητας, βρῆκαν τὸ θάνατο.Καὶ ἐμεῖς καλούμεθα (μὲ τὴν ὑμνολογία τῆς ἡμέρας) αὐτὸ ποῦ ἔχασε ὁ Ἀδὰμ μὲ τὴν ἀκρασία (ἀνυπακοή, ἀμετανοησία, ἐγωισμὸ καὶ γαστριμαργία), νὰ τὸ κερδίσουμε μὲ τὴν ἐγκράτεια (ὑπακοή, μετάνοια, ταπείνωση καὶ νηστεία).                                                                                 Β΄ ΜΕΡΟΣ ΤΟΥ ΤΡΙΩΔΙΟΥ:   ΜΕΓΑΛΗ ΤΕΣΣΑΡΑΚΟΣΤΗ                                                                                 Ἕνα ταξίδι, ἕνα προσκύνημα! Ὅμως, καθὼς τὸ ξεκινᾶμε, καθὼς κάνουμε τὸ πρῶτο βῆμα στὸ “χαροποιὸν πένθος” τῆς Σαρακοστῆς, βλέπουμε – μακριά, πολὺ μακριὰ – τὸν προορισμό. Εἶναι ἡ χαρὰ τοῦ Πάσχα, εἶναι ἡ εἴσοδος στὴ δόξα τῆς Βασιλείας. Καὶ εἶναι αὐτὴ ἡ ὅραση, ἡ πρόγευση τοῦ Πάσχα, ποῦ κάνει τὸ πένθος τῆς Σαρακοστῆς χαροποιόν, τὸ σαρακοστιανό μας ἀγώνα μία «πνευματικὴ ἄνοιξη». Ἡ νύχτα μπορεῖ νὰ εἶναι σκοτεινὴ καὶ μακρά, ἀλλὰ κατὰ μῆκος ὅλου του δρόμου μία μυστηριώδης καὶ ἀκτινοβόλος αὐγὴ φαίνεται νὰ λάμπει στὸν ὁρίζοντα. Ἀπὸ τὴν Καθαρὰ Δευτέρα ἀρχίζει ἡ περίοδος τῆς Μεγάλης Τεσσαρακοστῆς, ποῦ εἶναι περίοδος νηστείας, προσευχῆς, πνευματικῆς περισυλλογῆς, ἱερῶν ἀκολουθιῶν καὶ εντόνου πνευματικοῦ ἀγώνα, ὥστε ἀφοῦ καθαρίσουμε τοὺς ἑαυτούς μας, νὰ προετοιμαστοῦμε ὅσο γίνεται καλύτερα γιὰ τὸ Πάσχα. Ἡ νηστεία αὐτὴ ὀνομάζεται Τεσσαρακοστὴ γιατί ἔγινε κατὰ μίμηση τῆς νηστείας ποῦ ἔκανε ὁ Κύριος στὴν ἔρημο γιὰ 40 μέρες. Ὀνομάστηκε «Μεγάλη» γιὰ νὰ διακρίνεται ἀπὸ τὴν ἄλλη σαρανταήμερη νηστεία τῶν Χριστουγέννων ποῦ εἶναι καὶ ἐλαφρότερη.Κατὰ τὴ διάρκεια της  Μεγάλης Τεσσαρακοστῆς τελεῖται καθημερινὰ ἡ ἀκολουθία τοῦ Μεγάλου Ἀποδείπνου, ποῦ περιέχει ψαλμούς, τροπάρια, καὶ εὐχές. Γνωστὸ ἐδῶ εἶναι τὸ τροπάριο «Κύριε τῶν δυνάμεων......»Κάθε Τετάρτη καὶ Παρασκευὴ τῆς Μεγάλης Τεσσαρακοστῆς τελεῖται Προηγιασμένη Θεία Λειτουργία. Ὀνομάζεται ἔτσι γιατί τὰ Τίμια Δῶρα, ὁ Ἄρτος καὶ ὁ Οἴνος, ἔχουν προηγιασθεῖ κατὰ τὴ Θεία Λειτουργία τῆς Κυριακῆς ποῦ προηγήθηκε, εἶναι πιὰ Σῶμα καὶ Αἷμα Χριστοῦ καὶ προσφέρονται πρὸς μετάληψη.Κάθε Παρασκευὴ ψάλλεται τμηματικὰ ὁ Ἀκάθιστος Ὕμνος. Ἐπίσης κάθε Κυριακὴ τελεῖται ὁ Κατανυκτικὸς Ἑσπερινός. Ἡ Ἐκκλησία μέσα ἀπὸ τὶς ἀκολουθίες αὐτὲς καὶ τὴν ἄσκηση καὶ προσευχὴ μᾶς προετοιμάζει γιὰ ἕνα ἐπικείμενο ἀποφασιστικὸ πνευματικὸ γεγονός: τὰ Πάθη καὶ τὴν Ἀνάσταση τοῦ Κυρίου                                                                               Ἃ΄ Κυριακήτων Νηστειῶν: Κυριακή  τῆς Ὀρθοδοξίας.Γιορτάζουμε τὴν ἀναστήλωση τῶν ἱερῶν εἰκόνων καὶ τὸ θρίαμβο τῆς ὀρθοδόξου πίστεως κατὰ τῶν εἰκονομάχων ἀπὸ τὴν αὐτοκράτειρα Θεοδώρα τὸ 843 μ. Χ.  Ψάλλεται τὸ τροπάριο «τὴν Ἄχραντον εἰκόνα Σου προσκυνοῦμεν Ἀγαθέ...». Ἡ νίκη κατὰ τῶν εἰκονομάχων εἶναι νίκη τῆς Ὀρθοδοξίας, διότι ἡ εἰκονομαχία ὑπῆρξε μία μεγάλη αἵρεση, ποῦ συγκεφαλαίωνε πολλὲς ἄλλες. αἱρέσεις                           Β΄ Κυριακὴ τῶν νηστειῶν:                                                    Εἶναι ἀφιερωμένη στὸν ἅγιο Γρηγόριο τὸν Παλαμὰ (14ος αἰώνας), ἡσυχαστὴ τοῦ Ἁγίου Ὅρους καὶ μετὰ Ἀρχιεπίσκοπος Θεσσαλονίκης.Ὁ Ἅγιος Γρηγόριος ὑπερασπίστηκε τοὺς Ἡσυχαστὲς τοῦ Ἁγίου Ὅρους, τοὺς ὁποίους εἰρωνευόταν καὶ πολεμοῦσε ὁ ἐκφραστὴς τοῦ πνεύματος τῆς Δυτικῆς Ἐκκλησίας, μοναχὸς Βαρλαάμ, ἀπὸ τὴν Καλαβρία τῆς Νότιας Ἰταλίας. Ὁ  Ἅγιος Γρηγόριος, ὅταν ὑπερασπιζόταν τοὺς ἐν λόγω Μοναχούς, διατύπωνε τὴν Ὀρθόδοξη πίστη, σχετικὰ μὲ τὸν Θεὸ καὶ τὸν τρόπο προσέγγισεως  του ἀπὸ τὸν ἄνθρωπο, καθὼς καὶ τὸ τί εἶναι αὐτό, ποῦ συνιστᾶ τὴ σωτηρία τοῦ ἀνθρώπου.Ἂν ἡ πίστη ἀλλοιωθεῖ, ἔστω καὶ κατὰ ἕνα γιώτα (ἰ) τότε διαφοροποιεῖται ἡ «ἐν Χριστῷ» ζωὴ καὶ ματαιώνεται ἡ σωτηρία τοῦ ἀνθρώπου. Τί ἦταν οἱ Ἡσυχαστές; Αὐτοὶ ποῦ στὴ ζωὴ τους ἐπεδίωξαν τὴν «ἡσυχία», ποῦ δὲν εἶναι ἁπλὰ ἡ ἀποφυγὴ τῶν ἐξωτερικῶν θορύβων, τῆς ἡχορύπανσης. Τὴν ἡσυχία αὐτὴ εἶναι εὔκολο νὰ τὴ βρεῖς, ἂν ἀπομακρυνθεῖς ἀπὸ τὸν κόσμο. Τὸ δύσκολο εἶναι νὰ κατορθώσει ὁ ἄνθρωπος τὴν ἐσωτερικὴ ἡσυχία, ἀφοῦ ἀπαλλαγεῖ ἀπὸ τὴν ἐσωτερικὴ ταραχὴ ποῦ δημιουργοῦν: τὸ φρόνημα τοῦ κόσμου καὶ ἡ συμμόρφωση μὲ αὐτό, οἱ βιοτικὲς μέριμνες, ἡ ἐπιθυμία τοῦ πλούτου καὶ τῶν πολλῶν ἀγαθῶν, οἱ σαρκικοὶ λογισμοί, γενικὰ ἡ ροπὴ πρὸς τὴν ἁμαρτία. Ὅλα αὐτὰ δημιουργοῦν τὴν «ἔνδοθεν ζάλην» καὶ ταραχή. Ὅταν αὐτὰ ἐκλείψουν, ἔρχεται ἡ Χάρις τοῦ Ἁγίου Πνεύματος στὴν καρδιά, ποῦ ἀναπαύει τὸν ἄνθρωπο καὶ τότε ἡσυχάζει,καὶ ἀρχίζει ἡ προσευχὴ τοῦ Ἰησοῦ.                                                                                           «Κύριε Ἰησοῦ    Χριστὲ  Ἐλέησον μὲ»Αὐτὴ ἡ Θεία προσευχὴ εἶναι καὶ εὐχὴ καὶ ὁμολογία πίστεως.Παρέχει τὸ Ἅγιον Πνεῦμα,εἶναι χορηγὸς θείων δωρεῶν κάθαρσις τῆς καρδίας ἐκδίωξις τῶν δαιμόνων κατοικία  μέσα μας τοῦ Ἰησοῦ Χριστοῦ Ὁ τύπος τῶν λόγων  τῆς εὐχῆς παραλλάσσει ὑποτάσσεται καὶ δὲν ὑποτάσσει τὴν ἐλευθερία καὶ τὴν εὐλάβεια τοῦ ἀγωνιστοῦ.Ἔτσι μποροῦμε νὰ λέμετὴν εὐχὴ Κύριε Ἰησοῦ Χριστὲ Ἐλεησὸν μέ. Ἰησοῦ Χριστέ μου ἐλεησὸν μὲ Γλυκύτατε Ἰησοῦ ἐλεησὸν μέ.Ἰησοῦ, Ἰησοῦ Ἰησοῦ μου.Κάποιος ποῦ μὲ ἄκουσε νὰ λέω Ἰησοῦ Ἰησοῦ Ἰησοῦ καὶ συνεχῶς τὸ λέγω μου εἶπε ὅτι εἶναι προτεσταντικό.Νομίζω ὅτι τοῦ ἔδωσα τὴν ἀπάντηση.Μὲ αὐτὰ τὰ λόγια  Της προσευχῆς Σεβασμιώτατε καὶ Σεβαστοὶ Πατέρες γενεὲς γενεῶν χριστιανῶν Μοναχῶν Ἐριμητων Ἀσκητῶν ἐβαστασαν τὸ ὄνομα τοῦ Ἰησοῦ τὸ Ὑπὲρ Πᾶν Ὄνομα
 Γ΄ ΚΥΡΙΑΚΗ ΤΩΝ ΝΗΣΤΕΙΩΝ
ΚΥΡΙΑΚΗ ΤΗΣ ΣΤΑΥΡΟΠΡΟΣΚΥΝΗΣΗΣ. Η Ἐκκλησία μᾶς προβάλλει γιὰ προσκύνηση τόν Τιμιο Σταυρό, ποῦ εἶναι σύμβολο νίκης καὶ δυναμεωςς, ὅπλο κατὰ τοῦ διαβόλου, γιὰ νὰ ἐνισχύσει τοὺς πιστοὺς νὰ συνεχίσουν τὸν ἀγώνα τους, ποῦ βρίσκονται περίπου στὸ μέσο τῆς Τεσσαρακοστῆς. Ψάλλεται τὸ τροπάριο: «Τὸν Σταυρό Σου προσκυνοῦμεν Δέσποτα καὶ τὴν ἁγίαν Σου Ἀνάστασιν δοξάζομεν»..
Ἡ Σαρακοστὴ εἶναι ἡ σταύρωση τοῦ ἑαυτοῦ μας, εἶναι ἡ ἐμπειρία - περιορισμένη βέβαια - ποῦ ἀποκομίζουμε ἀπὸ τὴν ἐντολὴ τοῦ Χριστοῦ ποῦ ἀκούγεται στὸ εὐαγγελικὸ ἀνάγνωσμα αὐτῆς τῆς Κυριακῆς: «ὅποιος θέλει νὰ μὲ ἀκολουθεῖ, ἂς ἀπαρνηθεῖ τὸν ἑαυτὸ τοῦ ἂς σηκώσει τὸ σταυρό του, καὶ ἔτσι ἂς μὲ ἀκολουθεῖ» (Μάρκ.8,34). 
Ἀλλὰ δὲν μποροῦμε νὰ σηκώσουμε τὸ σταυρό μας καὶ ν' ἀκολουθήσουμε τὸ Χριστὸ ἂν δὲν ἀτενίζουμε τὸ Σταυρὸ ποῦ Ἐκεῖνος σήκωσε γιὰ νὰ μᾶς σώσει. Μὲ τὸ ζωοποιὸ Σταυρὸ γλυκαίνει τὴν πίκρα ποῦ νοιώθουμε ἀπὸ τὴ νηστεία, μᾶς ἐνισχύει στὴ πορεία μας στὴν ἔρημο ἕως ὅτου φθάσουμε στὴν πνευματικὴ Ἱερουσαλὴμ μὲ τὴν ἀνάστασή Του.. Ἐπειδὴ ὁ Σταυρὸς λέγεται Ξύλο Ζωῆς καὶ εἶναι ἐκεῖνο τὸ ξύλο ποῦ φυτεύθηκε στὸν Παράδεισο, γι' αὐτὸ καὶ οἱ θεῖοι Πατέρες τοποθέτησαν τοῦτο στὸ μέσο τῆς Σαρακοστῆς, γιὰ νὰ μᾶς θυμίζει τοῦ Ἀδὰμ τὴν εὐδαιμονία καὶ τὴν πτώση του ἀπὸ αὐτή, νὰ μᾶς θυμίζει ἀκόμα ὅτι μὲ τὴ συμμετοχή μας στὸ παρὸν Ξύλο δὲν πεθαίνουμε πιὰ ἀλλὰ ζωογονούμαστε.                                                                   Δ΄ ΚΥΡΙΑΚΗ ΤΩΝ ΝΗΣΤΕΙΩΝ
Μνήμη τοῦ Ἁγίου Ἰωάννη τῆς Κλίμακας.
Ὁ Ἅγιος αὐτὸς δόθηκε στὴν ἄσκηση ἀπὸ νεαρᾶς ἡλικίας καὶ διετέλεσε ἡγούμενος τῆς μονῆς Σινᾶ. Εἶναι γνωστὸς γιὰ τὸ θαυμάσιο σύγγραμμά του : «Κλίμακα».Συνέγραψε τριάντα λόγους περὶ ἀρετῆς, ὅπου ὁ καθένας λόγος περιλαμβάνει καὶ μία ἀρετή, ξεκινώντας ἀπὸ τὶς πιὸ πρακτικὲς καὶ ἀνεβαίνοντας σὰν σκαλοπάτια κατέληξε στὶς θεωρητικὰ ὑψηλές.. Εἶναι γραμμένο σὲ κομψὴ ἑλληνικὴ γλώσσα, καλοδουλεμένη μὲ χάρη καὶ μελωδικότητα. Ἔχει διαύγεια, γλαφυρότητα, παραστατικότητα καὶ παρουσιάζει πλοῦτο ἐκφράσεως, καλαισθησία καὶ εὐγένεια. Στὴ διακόσμηση τοῦ λόγου μὲ εἰκόνες καὶ παρομοιώσεις ὁ ἱερὸς συγγραφέας εἶναι ἀπαράμιλλος. Πάσης φύσεως σχήματα λόγου ἀναδύονται καθὼς καὶ ὡραῖες καὶ ἐπιτυχημένες προσωποποιήσεις.
Ὁ Ἅγιος Ἰωάννης κοιμήθηκε στὶς 30 Μαρτίου τὸ 603, σὲ ἡλικία ὀγδόντα ἐτῶν. Ἀπὸ τὴν ἀρχὴ τῆς Σαρακοστῆς τὸ σύγγραμμά του διαβάζεται σὲ ὅλα τὰ ὀρθόδοξα μοναστήρια. 
Ἐπειδὴ εἶναι παγκόσμιο κειμήλιο ἀναλύσεως ὅλων τῶν παθῶν καὶ τῶν ἀρετῶν, ἡ Ἐκκλησία τιμᾶ ἰδιαίτερα σὲ αὐτὴ τὴ πνευματικὴ περίοδο τὸν συγγραφέα ἅγιο Ἰωάννη τῆς Κλίμακας καὶ τὸ προτείνει γιὰ ἀνάγνωσμα..                                                                                     Ε΄ ΚΥΡΙΑΚΗ ΝΗΣΤΕΙΩΝ
Μνήμη τῆς Ὁσίας Μαρίας τῆς Αἰγυπτίας.
Αὐτὴ τὴ Κυριακὴ τιμᾶμε τὴ μνήμη τῆς ὁσίας Μητέρας μας ἡ ὁποία ἑορτάζεται καὶ κατὰ τὴν 1η Ἀπριλίου. Τὸ «Ὡρολόγιο» γράφει ὅτι: «Πλησιάζοντας τὸ τέλος τῆς ἁγίας Σαρακοστῆς, τάχθηκε νὰ ἑορτάζεται σήμερα ἡ ἁγία πρὸς τόνωση τῶν ραθύμων καὶ ἁμαρτωλῶν σὲ μετάνοια.
Ὅταν ἦταν δώδεκα ἐτῶν ἡ ἁγία, ἔφυγε μακρυὰ ἀπὸ τοὺς γονεῖς της καὶ πῆγε στὴν Ἀλεξάνδρεια ὅπου ἔζησε γιὰ 17 χρόνια ἀσώτως. Ἔπειτα ἀπὸ περιέργεια ξεκίνησε μὲ πολλοὺς προσκυνητὲς γιὰ τὰ Ἱεροσόλυμα, νὰ παραβρεθεῖ στὴν ὕψωση τοῦ Τιμίου Σταυροῦ, ὅπου ὅμως συνέχισε τὴν ἀκολασία καὶ παρέσυρε πολλοὺς στὴν ἀπώλεια. 
Θέλησε μάλιστα νὰ μπεῖ στὴν Ἐκκλησία τὴ μέρα τῆς ὑψώσεως τοῦ Τιμίου Σταυροῦ, ἀλλὰ αἰσθάνθηκε τέσσερις φορὲς κάποια ἀόρατο δύναμη νὰ τὴν ἐμποδίζει νὰ εἰσέλθει στὸ Ναό, ἐνῶ ὅλοι οἱ ἄλλοι ἔμπαιναν ἀνεμπόδιστα. Πληγώθηκε ἀφάνταστα ἡ καρδιά της ἀπὸ τὸ γεγονὸς αὐτὸ καὶ παρεκάλεσε τὴ Παναγία νὰ τῆς ἐπιτρέψει καὶ ὅτι θὰ ἀλλάξει ζωή. Ἀμέσως μπῆκε μέσα, προσκύνησε τὸ Τίμιο Ξύλο καὶ ἔφυγε ἀπὸ τὰ Ἱεροσόλυμα, πέρασε τὸν Ἰορδάνη καὶ προχώρησε στὰ βάθη τῆς ἐρήμου, προσευχομένη καὶ ζώντας σκληρὴ ζωὴ μετανοίας γιὰ 47 χρόνια. 
Ὅταν ἔφθασε τὸ τέλος τῆς ζωῆς τῆς συνάντησε ἕνα ἐρημίτη ποῦ τὸν ἔλεγαν Ζωσιμὰ στὸν ὁποῖο ζήτησε καὶ ἐξομολογήθηκε ὅλη τὴ ζωή της καὶ τὸν παρεκάλεσε νὰ τὴ κοινωνήσει τῶν Ἀχράντων Μυστηρίων. Αὐτὸ ἔκανε ἐκεῖνος ὁ ἐρημίτης τὸ ἑπόμενο ἔτος τὴ Μεγάλη Πέμπτη. Τὸ μεθεπόμενο ἔτος ἐπανῆλθε ὁ Ζωσιμᾶς νὰ τὴν ξανακοινωνήσει, ἀλλὰ τὴν βρῆκε νεκρὴ καὶ μὲ ἕνα σημείωμα ποῦ ἔγραφε: «Ἀββᾶ Ζωσιμά, θάψε ἐδῶ τὸ σῶμα τῆς ἀθλίας Μαρίας. Πέθανα τὴν ἴδια μέρα ποῦ μὲ κοινώνησες τῶν Ἀχράντων Μυστηρίων. Νὰ εὔχεσαι γιὰ μένα» Ἡ ὁσία Μαρία εἴναι ζωντανο παράδειγμα τῆς δυνάμεως τῆς μετανοίας. Παρά τὸ ὅτι βυθίσθηκε μέχρι τὸ κεφάλι στὴ λάσπη τῆς ἁμαρτίας, ἔπειτα μετανόησε καὶ μὲ τὴ Χάρη τοῦ ἐλέους τοῦ Θεοῦ, ἔφθασε στὴ καθαρότητα τῶν Ἀγγέλων.Μποροῦμε νὰ γίνουμε ὅλοι κατάλευκοι, ὅπως εἴμασταν πρὸ τοῦ βαπτίσματος, ἀρκεῖ νὰ μετανοήσωμε.                 Η ΑΝΑΣΤΑΣΗ ΤΟΥ ΧΡΙΣΤΟΥ 
 Η Ἀνάσταση τοῦ Χριστοῦ εἶναι τὸ πιὸ ἀδιαμφισβήτητο γεγονὸς τῆς παγκόσμιας ἱστορίας. Βεβαιώνεται :Ἀπὸ τὸν μεγάλο ἀριθμὸ τῶν μαρτύρων τοῦ γεγονότος.Ὅλοι γνωρίζουν ὅτι ἀρκοῦν ἕνας ἢ δύο μάρτυρες γιὰ νὰ βεβαιωθεῖ στὰ δικαστήρια  ἡ διάπραξη ἑνὸς γεγονότος. Ὅμως οἱ μάρτυρες ἐμφανίσεων τοῦ Ἀναστηθέντος Χριστοῦ εἶναι πάνω ἀπὸ 500.Οἱ μαθητὲς μετὰ τὴν Σταύρωση τοῦ Χριστοῦ σκορπίστηκαν τρομαγμένοι καὶ ἀπογοητευμένοι. Τὸν ἐγκατέλειψαν καὶ χάθηκαν. Καὶ ξαφνικὰ οἱ ἴδιοι ποῦ τὸν εἶχαν ἐγκαταλείψει κηρύττουν τὴν Ἀνάσταση χωρὶς νὰ νοιάζονται γιὰ τὶς συνέπειες. Πῶς ξαφνικὰ ἔγιναν τόσο γενναῖοι καὶ μαρτύρησαν γιὰ τὸν Χριστό; Ὁ Θωμάς, ἕνας ἄπιστος μαθητής, ὀκτὼ μέρες μετὰ τὴν Ἀνάσταση δὲν πίστευε ἀκόμη. Ἔπρεπε νὰ δεῖ τὸν Χριστὸ καὶ νὰ ἀγγίξει τὶς πληγές του γιὰ νὰ πιστέψει. Ὁ Παῦλος φυλάκιζε καὶ καταδίωκε τοὺς Χριστιανούς, δίνοντας τὴν συγκατάθεσή του γιὰ τὴν θανάτωση πολλῶν ἀπ’ αὐτούς. Καὶ ξαφνικὰ ἀλλάζει ἄρδην. Μόνο ἡ ἐμφάνιση τοῦ Ἀναστηθέντος Χριστοῦ θὰ μπορούσε να προκαλέσει τέτοιες μεταστροφές. 
Τί σημαίνει, ὅμως, γιὰ ἐμᾶς ἡ Ἀνάσταση τοῦ Χριστοῦ; Ἡ Ἀνάσταση τοῦ Χριστοῦ εἶναι ὁ προάγγελος τῆς δικῆς μας Ἀνάστασης. Ὅπως ἀναστήθηκε ὁ Χριστός, ἔτσι θὰ ἀναστηθοῦμε καὶ ἐμεῖς τὴν Δευτέρα παρουσία. Σημαίνει ὅτι δὲν εἴμαστε ἐγκλωβισμένοι στὰ στενὰ ὅρια τῆς φθορᾶς καὶ τῆς γήινης ὑπάρξεως. Εἴμαστε οὐρανοδρόμοι. Πορευόμαστε στὸν οὐρανό. Δὲν εἴμαστε ὕλη ποῦ θὰ χαθεῖ ἀλλὰ εἴμαστε πνεῦμα μὲ ὕλη ποῦ θὰ ἀναστηθεῖ ἄφθαρτη. Καὶ ὅσο ἑνωνόμαστε μὲ τὸν ΑΝΑΣΤΗΘΕΝΤΑ ΧΡΙΣΤΟ τόσο κατακτοῦμε τὴν ἀφθαρσία καὶ τὴν ἀθανασία. Ὅπως ὁ Ἁγιασμὸς ποῦ εὐλογεῖται ἀπὸ τὸν Ἱερέα δὲν χαλάει ἀλλὰ εἶναι ἄφθαρτος ἔτσι καὶ ἐμεῖς μὲ τὴν Θεία Κοινωνία καὶ τὴν μετοχὴ στὸν Χριστὸ γινόμαστε ἄφθαρτοι, ἀθάνατοι, αἰώνιοι. Ἂς φωνάξουμε λοιπὸν μαζὶ μὲ τὸν Ἱερὸ Χρυσόστομο.
« Ποῦ εἶναι θάνατε ἡ δύναμή σου; Ποῦ εἶναι Ἅδη ἡ νίκη σου; Ἀναστήθηκε ὁ Χριστὸς καὶ ἐσὺ ἔχεις καταπέσει ἡττημένος »
Καλὸ Τριώδιο καὶ Καλὴ Ἀνάσταση Ἀδερφοὶ


.




Από το Blogger.